V Festiwal Legend Rocka - Karnet - Słupsk

TSA
Zespół powstał w 1979 roku w Opolu. Dwa lata później, jeszcze jako
instrumentalny kwartet, TSA (Marek Kapłon, Stefan Machel, Janusz
Niekrasz, Andrzej Nowak) z miażdżącą przewagą wygrało w Festiwal w
Jarocinie by zaraz potem, na „Pop Session” zadebiutować z Markiem
Piekarczykiem w składzie. Lata 1981 - 1983 to okres niezaprzeczalnego
prymatu TSA na polskim rynku - grali wtedy po kilkaset koncertów
rocznie, wywołując prawdziwą histerię. W okresie tym sprzedano setki
tysięcy egzemplarzy ich płyt, które weszły do kanonu polskiej muzyki
rockowej. W kolejnych latach TSA nadal prowadziło ożywioną działalność
koncertową, występując również zagranicą - Francja, Benelux, Niemcy,
Czechosłowacja, Związek Radziecki. W tym czasie na Zachodzie ukazały
się dwie ich płyty - „Spunk” i „Heavy Metal World”. W latach 1987 -
1989 zespół występował w rock-operze „Jesus Christ Superstar” w której
główną rolę zagrał Marek Piekarczyk (Teatr Muzyczny w Gdyni) a
następnie zawiesił działalność. Po roku pojawiły dwie nowe formacje:
TSA i TSA Evolution, które wkrótce przestały istnieć. Później TSA
kilkakrotnie powracało w różnych składach ale żaden nie przetrwał próby
czasu.
5 maja 2001 roku TSA zagrało znowu w klasycznym, składzie - Marek
Kapłon (perkusja), Stefan Machel (gitara), Janusz Niekrasz (bass),
Andrzej Nowak (gitara), Marek Piekarczyk (śpiew). W kilka tygodni
później kwintet oficjalnie ogłosił wznowienie działalność i od tego
momentu systematycznie odzyskuje pozycję sprzed lat. W kwietniu 2004
roku wydany został ich zupełnie nowy album „Proceder”, który okazał się
jedną z najlepiej sprzedających się płyt rockowych w Polsce. Nieco
później po raz pierwszy na kompaktach ukazały się ich legendarne już
albumy - „TSA - czerwony”, „Rock’n’Roll”, „Spunk”, obie wersje „Heavy
Metal World” oraz CD „1981” zawierający nagrania koncertowe z radiowych
archiwów. Na ryknku dostępne jest także DVD z archiwaliami z lat
80-tych - m.in. słynny koncert w Teatrze STU.
Od powrotu na scenę w oryginalnym składzie zespół TSA wystąpił na ponad
130 koncertach w kraju a także w sąsiednich Czechach oraz za oceanem w
Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. "List XX" na szczycie Rockowej Listy
Przebojów Programu I Polskiego Radia, "Proceder" - płytą roku, a TSA -
zespołem nr 2 - w plebiscycie magazynu "Teraz Rock", nominacja do
Fryderyka 2005 i Paszportu Polityki, wznowienie klasycznych albumów
oraz udział w festiwalach Top Trendy i Jarocin 2005 - to tylko niektóre
dowody na to, że TSA znowu należy do czołówki polskiej sceny muzycznej.


SAXON
Historia Saxon rozpoczyna się w 1976 roku, kiedy grupa została założona
przez Grahama Olivera i Steve’a Dawsona. Pierwsza nazwa zespołu to Son
Of A Bitch. Po kilku latach została zamieniona na Saxon. Grywali w
klubach rockowych i na koncertach jako support the Ian Gillan Band oraz
Heavy Metal Kids. Byli wówczas jedną z wielu tego typu grup, które
starały się tworzyć własne utwory i zaistnieć na dużych scenach. Po
kilku miesiącach starań od czasu pierwszych nagrań w Tapestry Studios,
udało im się zwrócić na siebie uwagę Petera Hintona z EMI, który
zarekomendował Saxon w wytwórni Carrere. Wkrótce zaproponowano im
kontrakt.
Pierwszy singiel stał się hitem na Powerhouse liście w 1979 roku. Ich
drugi singiel także sięgnął szczytów list przebojów w 1980 roku. W
listopadzie 1979 roku grali w trasie koncertowej jako gość specjalny z
Motorhead. Rok zakończyli koncertem bożonarodzeniowym. Zespół powrócił
do studia i nagrał drugi album Wheels Of Steel. Wkrótce powstał trzeci
album Strong Arm Of The Law.
W 1981 roku grupa rozpoczęła koncertowanie po świecie. Wielki sukces
odniosła w Japonii z utworem Motorcycle Man. W 1983 roku zespół
podróżował po Stanach Zjednoczonych. Na ich koncerty przychodziły tłumy
fanów. Grupa rozpoczęła współpracę z wytwórnią EMI. Kolejne lata to
nowe płyty, koncerty z m.in. z Iron Maiden, Eltonem Johnem.
W tekstach piosenek przewijają się przede wszystkim opisy życia
rockmeńskiego (motocykle i koncerty) oraz motywy batalistyczne. Do
największych hitów Saxona należą: Crusader, Wheels of Steel, Suzie Hold
On, And the Bands Played On, Princess of the Night, Broken Heroes oraz
747(Strangers in the night).



UFO
Piosenkarz Phil Mogg, gitarzysta Mick Bolton, basista Pete Way oraz
perkusista Andy Parker założyli zespół w sierpniu 1969 roku. Pierwotnie
grupa nazywała się Hocus Pocus, w październiku zaś zmieniła nazwę na
UFO na cześć londyńskiego klubu. Ich pierwszy album został wydany w
1970 roku i był typowym przykładem ciężkiego rocka. Największy sukces
płyta odniosła w Japonii i w Niemczech. Kolejna płyta miała styl heavy
metalu. Wkrótce zespół przekonał się, że taki rodzaj muzyki nie jest
już tak popularny, zespół opuścił Mick Bolton, a nowy gitarzysta
utwierdził grupę w bardziej rockowym brzmieniu.
Kolejne lata to nowe albumy, nieznaczne zmiany składu zespołu W 2004
roku UFO wydało swój siedemnasty album You Are Here z nowym gitarzystą
Vinnie Moore i perkusistą Jasonem Bonhamem. W listopadzie 2005 do
zespołu powrócił Andy Parker. Dziewiętnasty album The Visitor wyszedł w
2009 roku, ale już bez Pete Way’a. Po 15 latach kolejna płyta znalazła
się na szczycie brytyjskich list. W tym samym roku grupa wydała sześć
płyt CD z nagraniem koncertów z lat 1975-1982.
W chwili obecnej UFO pracuje nad dwudziestą płytą, która ukaże się w
czerwcu 2011.


Boogie Chilli
Zespół Boogie Chilli powstał w 2002 roku w Poznaniu. Założyli go
doświadczeni muzycy: Maciej Sobczak (gitara), Robert Fraska (bas),
Janusz Siemienas (gitara) i Andrzej Kubiak (perkusja). Dwóch pierwszych
panów udzielało się w grupie Hot Water, dwóch następnych w zespole
Wielka Łódź. Dwa lata później w zespole pojawił się harmonijkarz Leszek
Paech. Na początku 2010 roku Andrzeja Kubiaka zastąpił Darek Nowicki
(Hot Water, Izotop).
Z bluesowych doświadczeń Wielkiej Łodzi i
bluesowo-rockowych Hot Water powstała niezwykła synteza stylistyczna. Z
jednej strony wyznacza ją Szacunek do bluesowej i rockowej tradycji, a
z drugiej ciągła chęć eksperymentowania. Nie bez powodu zespół jest
dużą atrakcją koncertową- za każdym razem utwory grane przez Boogie
Chilli brzmią inaczej, bowiem muzycy uwielbiają improwizować i rozwijać
swoją muzykę często w zupełnie nieoczekiwanym kierunku. Do tego
wszystkiego dochodzi uwielbienie do szorstkości i brudu, które kojarzy
się niemal z grunge'owym brzmieniem początku lat 90-tych.

Ciekawe jest również instrumentarium - niby typowo rockowe: dwie
gitary, bas, perkusja, oraz harmonijka ustna, ale...jedna z gitar to
dobro, a druga slide. Powoduje to powstawanie ciekawych i często
nietypowych brzmień i frapujących harmonii.


Colosseum
Nazwa brzmi „bombastycznie”. Otóż w rzeczywistości COLOSSEUM powstało
jako dinozaury w historii muzyki rockowej: konfederacja zastraszająco
zdolnych solistów, którzy tym samym kreują wszechstronne, zwarte
brzmienie – muzykalnie bardzo innowacyjne we wszystkich ich albumach.
Przypuszczalnie pierwszy w świecie jazzowo-rockowy zespół muzyczny,
wydał 5 albumów w latach 1969 oraz 1971 i przez trzy lata podróżował i
występował po świecie non stop. Później grupa rozpadła się. W tym samym
czasie ich podwójny album „Colosseum Live” uderzył rynek. Można o nim
śmiało powiedzieć, że jest to brylant wśród muzyki rockowej, nawet dziś.
Dwadzieścia trzy lata później grupa reaktywowała się w klasycznym
składzie „Colosseum Live”, kontynuując to, co tak nikczemnie zostało
przerwane. Od tego czasu w 1994 roku Jon Hiseman, Chris Farlowe, Clem
Clempson, Dave Greenslade i Mark Clarke odnoszą wielkie sukcesy na
licznych festiwalach i w podróżach po Europie z wydanym „ The Reunion
Concerts”, „Bread & Circuses” i „Tomorrow’s Blues”. Miejsce
niezapomnianego saksofonisty Dick’a Heckstall-Smith’a, który odszedł
przedwcześnie w grudniu 2004 roku, zajęła wspaniała Barbara Thompson.
Obecnie, COLOSSEUM powraca latem 2011 roku, i zagraja zarówno stare
niezapomniane przeboje, jak i utwory z aktualnych albumów.


Alvin Lee
Alvin Lee. Grę na gitarze rozpoczął w wieku 13 lat, zaś mając 15 lat
zapoczątkował działalność zespołu Ten Years After. The Jaybirds
(pierwotna nazwa zespołu Ten Years After), wczesny zespół Alvina Lee
był popularny w regionie i odniósł sukces w Hamburgu, potem w całych
Niemczech, podążając za The Beatles w 1962 roku. Zespół zmienił nazwę
na Ten Years After w Londynie w 1966 roku. Grupa podpisała pierwszy
kontrakt i nagrała pierwszą płytę, która zyskała wielu słuchaczy w
radiu w San Francisco. Wkrótce Bill Graham zaprosił zespół na koncert
promujący album. Słuchaczy urzekł wyjątkowy charakter Alvina Lee, pełen
soulu, świetna gra na gitarze i innowacyjne połączenie bluesa, swingu,
jazzu i rocka. Wkrótce pokochała ich cała Ameryka. Rozpoczęło się
koncertowanie po Stanach Zjednoczonych. TYA pojawił się na Festiwalu
Woodstock. Wirtuozyjny występ Alvina Lee był jednym z najznakomitszym
punktów programu i do dziś pozostał w pamięci, jako klasyka dla wielu
gitarzystów.
TYA osiągnęło wielki sukces, wydając dziesięć albumów, jednak w 1973
roku Alvin Lee czuł, że styl zespołu wypala się. Wraz z piosenkarzem
Gospel Mylon LeFevre, Georgem Harrisonem, Stevem Winwood, Ronem Woodem
i Mickiem Fleetwodem nagrał i wydał album „On the Road To Freedom”,
który znalazł miejsce w czołówce rockowych płyt. Rok później Alvin Lee
utworzył własny zespół Alvin Lee & Company, wydał podwójny album
„In Flight”. Powstała energetyczna mieszanka R&B i rocka, w hołdzie
Elvisowi Presleyowi.
Lata 80’te przyniosły kolejne zmiany kirunku muzycznego Alvina Lee.
Artysta koncertował z Stevem Gould z Rarebird i Mickiem Taylorem z
Rolling Stones. Alvin Lee wydał ponad 20 albumów, wliczając Detroit
Diesel z 1985 oraz Zoom z 1994. Na obydwóch krążkach pojawił się
gościnnie George Harrison. Ich duet z 1994 roku „The Bluest Blues”
został okrzyknięty przez krytyków najlepszym bluesowym utworem, jaki
kiedykolwiek powstał.
Płyta z 2004 roku „Alvin Lee in Tennessee”
została nagrana z legendą rocka Scotty’em Moore i D.J. Fontaną. Jest to
krążek największych hitów wszechczasów, zapożyczonych z lat 50’tych.
Jest tam nawet nowa wersja „I’m Going Home”.
Najnowszy album Alvina Lee “Saguitar”, prezentuje blusowy wokal i
znakomitą gitarową pracę w 14 nowych utworach, których charakter
przejawia melancholicznego bluesa, a zarazem szorstkiego rocka. Wg
artysty album celebruje zwykłą radość robienia muzyki.


Dżem
Dżem – polska grupa grająca muzykę z pogranicza rocka i bluesa. Nazwa
zespołu pochodzi od jamu – zbiorowego muzykowania, improwizowania na
zaplanowany temat, popularnego między innymi wśród zespołów grających
jam rocka.
Lata 1973-1994 (Okres z Ryszardem Riedlem)
Lata 1973-1979
Pierwsze wzmianki o zespole Dżem (Jam) można znaleźć już w 1973 roku.
Grupa powstała w Tychach. Została założona przez braci Adama i Bena
Otrębę oraz Pawła Bergera i Aleksandra Wojtasiaka. W grudniu tego
samego roku dołączył do nich Ryszard Riedel. Latem 1975r.miejsce
poprzednich perkusistów zajął Leszek Faliński.W 1978r, miejsce
poprzednich basistów zajął Tadeusz Faliński. W latach 1973-1978
działalność formacji była bardzo nieregularna i aż do 1980 r. miała
status amatorski.
Lata 1980-1983
W 1980 roku grupa otrzymała pierwszą nagrodę na Przeglądzie Amatorskich
Zespołów Muzycznych w Tychach, a 7 czerwca tego samego roku Dżem wziął
udział w I Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Młodej Generacji w
Jarocinie w składzie: Ryszard Riedel, Adam Otręba, Jerzy Styczyński,
Leszek Faliński, Tadeusz Faliński. W ciągu kilku kolejnych lat zespół
dużo koncertował i brał udział w wielu znaczących festiwalach, takich
jak: Folk Blues Meeting w Poznaniu, Jarocin, Rock Na Wyspie we
Wrocławiu (1982), Muzyczny Camping w Brodnicy, FAMA w Świnoujściu, Rawa
Blues w Katowicach.
Rok 1984
W czerwcu zespół po raz pierwszy zagrał za granicą. Koncert odbył się w
Berlinie. W lipcu tego samego roku podczas koncertu na „FAMIE” w
Świnoujściu zarejestrowano materiał, który został wykorzystany na
pierwszym wydaniu fonograficznym grupy pt. Dżem. W późniejszym czasie
nazwa została zmieniona na Dzień, w którym pękło niebo. W sierpniu
zespół wystąpił na Olsztyńskich Nocach Bluesowych, a jesienią wyjechał
na trzy koncerty do Berlina Zachodniego.
Rok 1985
Na początku roku zespół wyjechał na kilka koncertów do Szwajcarii.
Ukazał się również pierwszy, a zarazem jeden z najpopularniejszych,
longplay grupy – Cegła. Album zawierał osiem utworów, a były to Whisky,
Czerwony jak cegła, Oh, Słodka, Jesiony, Ballada o dziwnym malarzu,
Boczny wiatr, Nieudany skok i Kim jestem – jestem sobie. Pod koniec
roku zespół wyjechał do NRD. W Polsce grał na koncertach m.in.:
- Rawa Blues Festiwal
- Blues Top w Sopocie
- Muzyczny Camping w Brodnicy
- Olsztyńskie Noce Bluesowe
- Festiwal w Jarocinie
- „Rock dla Pokoju” w Gdańsku
W grudniu zespół zagrał dwa koncerty w teatrze STU w Krakowie, z
których materiał znalazł się na płycie Absolutely Live.
Lata 1986-1987
W marcu 1986 roku zespół wydał album Zemsta nietoperzy, oraz jak co
roku odwiedził wiele miejsc związanych z koncertami bluesowymi i
rockowymi.
Na wiosnę roku 1987 zespół odbył trasę koncertową Blues/Rock Top '86,
gdzie poza swoimi koncertami, również towarzyszył artystom wybranym w
ankiecie „Jazz Forum”, tj.:
- Monice Adamowskiej,
- Tadeuszowi Nalepie,
- Ireneuszowi Dudkowi.
Przez cały rok 1987 zespół grał równolegle z Ryszardem Riedlem oraz z
Tadeuszem Nalepą (wydano płytę Numero Uno) i Moniką Adamowską.
Rok 1988
W kwietniu zespół wydał longplay Tzw. przeboje – całkiem live. Po raz
kolejny zespół dał wiele koncertów na wielkich festiwalach w Polsce
oraz wyjechał do NRD na Folk-Blues Festival w Weimarze i w
Leningradzie. Koncerty w Leningradzie odbywały się bez Ryszarda Riedla,
który został odsunięty za niesubordynację w zespole. Zespołowi
towarzyszyła Martyna Jakubowicz.
Zespół wystąpił w programie telewizyjnym „Dżem i przyjaciele”, w którym
udziału również nie wziął Ryszard Riedel. Pod koniec roku zespół wziął
udział w trasie koncertowej po Kazachstanie, a towarzyszką Dżemu była
po raz kolejny Martyna Jakubowicz.
Lata 1989-1990
W połowie roku 1989, już w pełnym składzie, zespół zagrał w katowickim
Spodku koncert urodzinowy. W sierpniu tego roku pojawił się na rynku
nowy album Najemnik, a pod koniec roku album, który był odpowiedzią
muzyków na wielokrotną absencję na koncertach Ryszarda Riedla. The Band
Plays On..., bo tak była zatytułowana ta płyta, jest kompozycją
instrumentalną muzyków Dżemu.
Lata 1991-1994
Dnia 1 stycznia 1991 roku Ryszard Riedel, Adam Otręba, Benedykt Otręba,
Paweł Berger, Jerzy Styczyński oraz manager zespołu Leszek Martinek
zakładają Spółkę Cywilną „Dżem”. Pierwszym wydawnictwem nowo powstałej
spółki jest album Detox, uważany przez wielu krytyków i samych muzyków
za najlepszy album grupy.
W kwietniu 1992 roku zespół towarzyszył Sławomirowi Wierzcholskiemu na
jego autorskim krążku Ciśnienie. 20 czerwca 1992 roku zespół wystąpił
ponownie w katowickim Spodku w programie „Dżem Session”, którego zapis
ukazał się na czterech kasetach (dwóch płytach) pt. Wehikuł czasu –
Spodek '92. W kwietniu 1993 roku grupa nagrała teledysk Autsajder oraz
kolejny raz wystąpiła w telewizji na koncercie Bez prądu.
W październiku 1993 roku zespół nagrał płytę Autsajder. To ostatni
album z premierowymi utworami grupy, na którym zaśpiewał R. Riedel.
Problemy z nałogiem narkotykowym spowodowały, że przestał się zajmować
regularnie pracą. Ostatni koncert grupy z Riedlem odbył się 16 marca
1994 r. w Krakowie, w maju wokalista został tymczasowo usunięty z
Dżemu. Zmarł 30 lipca 1994 roku, bezpośrednią przyczyną śmierci była
niewydolność serca.
Lata 1995-2000 (Okres z Jackiem Dewódzkim)
Od 1995 roku nowym wokalistą zespołu został Jacek Dewódzki, z którym
zespół koncertował i tworzył do roku 2001, kiedy zastąpił go Maciej
Balcar.
Rok 1995 to okres, w którym odbywają się dwa koncerty upamiętniające
zmarłego Ryśka Riedla. Jeden z nich zostaje upamiętniony 3 płytowym
albumem koncertowym „List do R.”; drugi koncert rejestrowany jest przez
telewizję i nosi ten sam tytuł. Koncerty te to występy Dżemu z wieloma
zaproszonymi gwiazdami Polskiej muzyki w roli wokalisty (min. Czesław
Niemen, Tadeusz Nalepa). Jeszcze w tym samym roku ma miejsce premiera
nowego albumu, pierwszego z Jackiem Dewódzkim, Kilka zdartych płyt
(1995).
12 lipca 1996 roku zespół wystąpił w „Operze Leśnej” w Sopocie
jako support przed ZZ Top. Rok 1997 pełen był koncertów; muzycy zagrali
również w studiu Telewizji Polskiej w Katowicach. We wrześniu ukazała
się seria wznowień albumów grupy. Kolejny album z nowym wokalistą to
Pod wiatr (1997).
14 sierpnia 1998 roku zespół wystąpił w Chorzowie jak support przed
gwiazdą - The Rolling Stones. Kolejne wydawnictwa to dwie płyty z
koncertu Dżemu w Operze - kolejno w 1998 oraz 1999 Dżem w operze cz. 1
i 2. Jeszcze w 1999 roku koncert zostaje wydany na kasecie VHS (obecnie
niedostępny).
Premiera kolejnej płyty studyjnej, ostatniej z Jackiem Dewódzkim,
przypada na rok 2000 i nosi tytuł Być albo mieć (2000). Czerwiec 2000
to okres, w którym zostaje wydana pierwsza ścieżka dźwiękowa Dżemu do
filmu Jacka Bromskiego To ja, złodziej (2000, ścieżka dźwiękowa) o tym
samym tytule. 23 czerwca Dżem wystąpił na Festiwalu w Opolu, gdzie
uczcił dwudziestolecie działalności.
Lata 2001-teraz (Okres z Maciejem Balcarem)
Po czterech latach wychodzi kolejny album studyjny z nowym wokalistą,
którym został Maciej Balcar. Płyta nosi tytuł 2004 (2004). Z płyty
pochodzi przebój „Do kołyski”. Rok 2004 to również rok, w którym
zostaje wydany Przystanek Woodstock 2003 (2004), pierwsze koncertowe
DVD grupy, oraz kompilacja największych przebojów Dżemu - Złoty Paw
(2004).
W roku 2005 zostaje wydany zapis Przystanek Woodstock 2004 (2005)
również na płycie DVD. W tym samym roku do kin wchodzi film fabularny
opowiadający o grupie, a głównie o Ryśku Riedlu, w reżyserii Jana
Kidawy-Błońskiego, zatytułowany „Skazany na Bluesa”; rok później film
zostaje wydany na płycie DVD. W 2005 roku zostaje również wydana
ścieżka dźwiękowa do filmu, razem z promocyjną płytą DVD z fragmentami
filmu z muzyką grupy.
27 stycznia 2005 zespół miał wypadek samochodowy na autostradzie A4. W
wypadku zginął Paweł Berger. Zespół zawiesił działalność na kilka
miesięcy, w trakcie których trwała rekonwalescencja basisty Benedykta
Otręby. 27 kwietnia 2005 oficjalnie zaprezentowano nowego klawiszowca,
którym został Janusz Borzucki. 2 maja 2005 r. Dżem wznowił działalność
koncertem w Stalowej Woli.
Z okazji osiągnięcia statusu złotej płyty zarówno przez Przystanek
Woodstock 2003 (2004) jak i Przystanek Woodstock 2004 (2005), wydano
kolekcjonerskie wydawnictwo dwóch DVD Przystanek Woodstock 2003 i 2004
(2006). Dokładnie w pierwszą rocznice śmierci Pawła Bergera 27 stycznia
2006 zespół daje koncert "Pamięci Pawła Bergera", na który zostaje
zaproszonych wielu gości-klawiszowców m.in. Józef Skrzek oraz były
wokalista Jacek Dewódzki i syn Ryśka, Sebastian Riedel.
Rok po koncercie zostaje wydana podwójna płyta koncertowa Pamięci Pawła
Bergera (2007). W 2007 roku zostały wydane również składanki
największych przebojów zespołu z cyklu „Gwiazdy polskiej muzyki lat
80.” grupie poświęcono aż dwa wydawnictwa: Gwiazdy polskiej muzyki lat
80. oraz Gwiazdy polskiej muzyki lat 80. - vol. 2. Jeszcze w 2007 roku
zespół uczestniczy w koncercie „Breakout Festival 2007” poświęconemu
twórczości zespołu Breakout i Tadeuszowi Nalepie.


Vanilla Fudge
Vanilla Fudge – zespół psychodeliczny założony na wschodnim wybrzeżu
USA w 1965, początkowo pod nazwą the Electric Pigeons, potem The
Pigeons przez organistę Marka Steina, basistę Tima Bogerta oraz
perkusistę Joeya Brennana. Do grupy dołączył również gitarzysta Vince
Martell, natomiast Brennana zastąpił Carmine Appice. Ich twórczość
wywarła wielki wpływ na kolejne formacje w rodzaju Yes, Deep Purple,
Led Zeppelin, Budgie czy Uriah Heep.
Grupa zasłynęła z perfekcyjnych coverów krótkich przebojów popowych
(np. The Beatles) i klasycznych kompozycji (Für Elise & Moonlight
Sonata Beethovena) w hipisowsko-psychodelicznym brzmieniu. Jej muzyka
oparta była na "dialogu" między hałaśliwą grą gitary i perkusji a
monotonnymi organami. Utwory Vanilla Fudge charakteryzowała zawiła
kompozycja, ostre riffy zapowiadające hard rocka oraz tło wzbogacone
melorecytacjami. Uznaje się, że płytą Vanilla Fudge z 1967 r.
dokonali przełomu w muzyce. Aranżacja kompozycji, charakterystyczne
spowolnienia tempa, wzajemne uzupełnianie się przez artystów, sprawiły,
iż grupa zapisała się złotymi zgłoskami w historii rocka. Kolejna płyta
– The Beats Goes On, była próbą zaprezentowania w pigułce
dotychczasowych zdobyczy muzyki. Okazała się jednak za ambitna.
Następne albumy (Renaissance, Near the Beginning, Rock & Roll) nie
zdołały powtórzyć sukcesu płyty debiutanckiej, niemniej uważa się je za
preludium epoki hard rocka i heavy metalu. W 1970, po nagraniu Rock
& Roll, grupa została rozwiązana.
Vanilla Fudge rozpropagowali organy Hammonda, jako nieodzowny element
instrumentarium rockowego zespołu muzycznego. Zapoczątkowali erę
ciężkiego, zgrzytliwego riffu gitarowego oraz odkryli nieznane dotąd
możliwości gitary basowej. W 1982 wydano składankę "The Very Best of",
a dwa lata później nieudanie reaktywowano zespół, czego efektem była
płyta Mystery. Dziś muzycy grupy koncertują po całym świecie z Billem
Pascalim zastępującym Marka Steina. Największe przeboje grupy to: You
Keep Me Hangin' on, Season of the Witch czy Where is My Mind.



Jack BRUCE
JACK BRUCE. Kompozytor, piosenkarz, multiinstrumentalista, Legenda.
Zwany jako jeden z najmocniejszych wokalistów i najlepszych basistów
swych czasów. Jego zdolności improwizacyjne i całkowicie unikalne
kompozycje oraz występy na zawsze zmieniły muzykę elektryczną. Jego
pionierska, całotonowa gra na basowej gitarze elektrycznej
zrewolucjonizowała sposób, w jaki dotychczas był używany instrument i
wpłynęła na niezliczoną rzeszę basistów, wliczając Stinga i Jaco
Pastorius’a. Jego praca z zespołami Cream oraz Tony Williams Lifetime,
jak i jego solowy materiał, otworzyły drzwi stłumionej energii, nowemu
podejściu do sztuki dźwięku, łamiąc bariery tradycji i kreując rodzaj
muzyki, jaki jeszcze nie był słyszany.
W pierwszych latach swej kariery podróżował do Włoch, potem do Wielkiej
Brytanii grając na podwójnym basie w zespołach tanecznych i grupach
jazzowych. Do swojego pierwszego zespołu dołączył w roku 1962 w
Londynie. Był to Alexis Korner’s Blues Inc., którego perkusistą był
Charlie Watts (późniejszy członek Rolling Stones). Po kilku latach Jack
Bruce dołączył do John Mayall’s Blues Breakers, gdzie poznał Erica
Claptona. Wkrótce powstał Cream w składzie: Jack Bruce, Eric Clapton i
Ginger Baker. W ciągu zaledwie dwóch lat Cream sprzedało
35 000 000 albumów i zostało nagrodzone platynową płytą dla
Wheels of Fire. Jack Bruce napisał i zaśpiewał większość piosenek,
wliczając: „I Feel Free”, „White Room”, „Politician”, „Sunshine Of Your
Love”.
Po rozpadzie Cream w 1968 roku, Jack Bruce zaczął nagrywać solowe
kawałki. Jego utwory łączyły w sobie jazz i rock, ukazując jego
unikalny styl i wpływając na innych. Wkrótce dołączył do Tony’s
Lifetime. W 1991 roku wystąpił w Wiedniu razem z Michaelem Mantlerem i
Mike’m Gibbs’em przy akompaniamencie Orkiestry Symfonicznej. W 1992
roku wystąpił razem z Bobem Dylanem, Keithem Richardsem, Stevem
Cropperem na Festiwalu Gitary w Sewilli. W kolejnych latach występował
razem z Gary Moorem, Maggie Reilly, Dickiem Heckstall-Smithem. W
późnych latach 90’tych Jack grał wraz z Ringo Starr’s All Star Band i
innymi znakomitymi muzykami.
Rok 2005 był wyjątkowy, gdyż Jack Bruce reaktywował dawny zespół Cream
wraz z Erickiem Claptonem i Gingerem Bakerem. W maju przez 4 noce
zespół grał w Londyńskim Royal Albert Hall, gdzie nagrał i wydał pliki
audio i video. W październiku grupa zagrała trzy koncerty w Madison
Square Garden w Nowym Yorku. W tym samym czasie Jack Bruce został
nagrodzony, jako najlepszy basista wszechczasów. W roku 2006 w Los
Angeles artysta odebrał nagrodę Grammy



Źródło: Materiały promocyjne organizatora


Ceny karnetów:

- 300 zł