V Festiwal Legend Rocka - Dżem, Vanilla Fudge, Jack Bruce - Słupsk

Dżem

Dżem – polska grupa grająca muzykę z pogranicza rocka i bluesa. Nazwa
zespołu pochodzi od jamu – zbiorowego muzykowania, improwizowania na
zaplanowany temat, popularnego między innymi wśród zespołów grających
jam rocka.
Lata 1973-1994 (Okres z Ryszardem Riedlem)
Lata 1973-1979
Pierwsze wzmianki o zespole Dżem (Jam) można znaleźć już w 1973 roku.
Grupa powstała w Tychach. Została założona przez braci Adama i Bena
Otrębę oraz Pawła Bergera i Aleksandra Wojtasiaka. W grudniu tego
samego roku dołączył do nich Ryszard Riedel. Latem 1975r.miejsce
poprzednich perkusistów zajął Leszek Faliński.W 1978r, miejsce
poprzednich basistów zajął Tadeusz Faliński. W latach 1973-1978
działalność formacji była bardzo nieregularna i aż do 1980 r. miała
status amatorski.
Lata 1980-1983
W 1980 roku grupa otrzymała pierwszą nagrodę na Przeglądzie Amatorskich
Zespołów Muzycznych w Tychach, a 7 czerwca tego samego roku Dżem wziął
udział w I Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Młodej Generacji w
Jarocinie w składzie: Ryszard Riedel, Adam Otręba, Jerzy Styczyński,
Leszek Faliński, Tadeusz Faliński. W ciągu kilku kolejnych lat zespół
dużo koncertował i brał udział w wielu znaczących festiwalach, takich
jak: Folk Blues Meeting w Poznaniu, Jarocin, Rock Na Wyspie we
Wrocławiu (1982), Muzyczny Camping w Brodnicy, FAMA w Świnoujściu, Rawa
Blues w Katowicach.
Rok 1984
W czerwcu zespół po raz pierwszy zagrał za granicą. Koncert odbył się w
Berlinie. W lipcu tego samego roku podczas koncertu na „FAMIE” w
Świnoujściu zarejestrowano materiał, który został wykorzystany na
pierwszym wydaniu fonograficznym grupy pt. Dżem. W późniejszym czasie
nazwa została zmieniona na Dzień, w którym pękło niebo. W sierpniu
zespół wystąpił na Olsztyńskich Nocach Bluesowych, a jesienią wyjechał
na trzy koncerty do Berlina Zachodniego.
Rok 1985

Na początku roku zespół wyjechał na kilka koncertów do Szwajcarii.
Ukazał się również pierwszy, a zarazem jeden z najpopularniejszych,
longplay grupy – Cegła. Album zawierał osiem utworów, a były to Whisky,
Czerwony jak cegła, Oh, Słodka, Jesiony, Ballada o dziwnym malarzu,
Boczny wiatr, Nieudany skok i Kim jestem – jestem sobie. Pod koniec
roku zespół wyjechał do NRD. W Polsce grał na koncertach m.in.:
- Rawa Blues Festiwal
- Blues Top w Sopocie
- Muzyczny Camping w Brodnicy
- Olsztyńskie Noce Bluesowe
- Festiwal w Jarocinie
- „Rock dla Pokoju” w Gdańsku
W grudniu zespół zagrał dwa koncerty w teatrze STU w Krakowie, z
których materiał znalazł się na płycie Absolutely Live.
Lata 1986-1987

W marcu 1986 roku zespół wydał album Zemsta nietoperzy, oraz jak co
roku odwiedził wiele miejsc związanych z koncertami bluesowymi i
rockowymi.
Na wiosnę roku 1987 zespół odbył trasę koncertową Blues/Rock Top '86,
gdzie poza swoimi koncertami, również towarzyszył artystom wybranym w
ankiecie „Jazz Forum”, tj.:
- Monice Adamowskiej,
- Tadeuszowi Nalepie,
- Ireneuszowi Dudkowi.
Przez cały rok 1987 zespół grał równolegle z Ryszardem Riedlem oraz z
Tadeuszem Nalepą (wydano płytę Numero Uno) i Moniką Adamowską.
Rok 1988
W kwietniu zespół wydał longplay Tzw. przeboje – całkiem live. Po raz
kolejny zespół dał wiele koncertów na wielkich festiwalach w Polsce
oraz wyjechał do NRD na Folk-Blues Festival w Weimarze i w
Leningradzie. Koncerty w Leningradzie odbywały się bez Ryszarda Riedla,
który został odsunięty za niesubordynację w zespole. Zespołowi
towarzyszyła Martyna Jakubowicz.
Zespół wystąpił w programie telewizyjnym „Dżem i przyjaciele”, w którym
udziału również nie wziął Ryszard Riedel. Pod koniec roku zespół wziął
udział w trasie koncertowej po Kazachstanie, a towarzyszką Dżemu była
po raz kolejny Martyna Jakubowicz.

Lata 1989-1990
W połowie roku 1989, już w pełnym składzie, zespół zagrał w katowickim
Spodku koncert urodzinowy. W sierpniu tego roku pojawił się na rynku
nowy album Najemnik, a pod koniec roku album, który był odpowiedzią
muzyków na wielokrotną absencję na koncertach Ryszarda Riedla. The Band
Plays On..., bo tak była zatytułowana ta płyta, jest kompozycją
instrumentalną muzyków Dżemu.
Lata 1991-1994
Dnia 1 stycznia 1991 roku Ryszard Riedel, Adam Otręba, Benedykt Otręba,
Paweł Berger, Jerzy Styczyński oraz manager zespołu Leszek Martinek
zakładają Spółkę Cywilną „Dżem”. Pierwszym wydawnictwem nowo powstałej
spółki jest album Detox, uważany przez wielu krytyków i samych muzyków
za najlepszy album grupy.
W kwietniu 1992 roku zespół towarzyszył Sławomirowi Wierzcholskiemu na
jego autorskim krążku Ciśnienie. 20 czerwca 1992 roku zespół wystąpił
ponownie w katowickim Spodku w programie „Dżem Session”, którego zapis
ukazał się na czterech kasetach (dwóch płytach) pt. Wehikuł czasu –
Spodek '92. W kwietniu 1993 roku grupa nagrała teledysk Autsajder oraz
kolejny raz wystąpiła w telewizji na koncercie Bez prądu.
W październiku 1993 roku zespół nagrał płytę Autsajder. To ostatni
album z premierowymi utworami grupy, na którym zaśpiewał R. Riedel.
Problemy z nałogiem narkotykowym spowodowały, że przestał się zajmować
regularnie pracą. Ostatni koncert grupy z Riedlem odbył się 16 marca
1994 r. w Krakowie, w maju wokalista został tymczasowo usunięty z
Dżemu. Zmarł 30 lipca 1994 roku, bezpośrednią przyczyną śmierci była
niewydolność serca.
Lata 1995-2000 (Okres z Jackiem Dewódzkim)
Od 1995 roku nowym wokalistą zespołu został Jacek Dewódzki, z którym
zespół koncertował i tworzył do roku 2001, kiedy zastąpił go Maciej
Balcar.
Rok 1995 to okres, w którym odbywają się dwa koncerty upamiętniające
zmarłego Ryśka Riedla. Jeden z nich zostaje upamiętniony 3 płytowym
albumem koncertowym „List do R.”; drugi koncert rejestrowany jest przez
telewizję i nosi ten sam tytuł. Koncerty te to występy Dżemu z wieloma
zaproszonymi gwiazdami Polskiej muzyki w roli wokalisty (min. Czesław
Niemen, Tadeusz Nalepa). Jeszcze w tym samym roku ma miejsce premiera
nowego albumu, pierwszego z Jackiem Dewódzkim, Kilka zdartych płyt
(1995).

12 lipca 1996 roku zespół wystąpił w „Operze Leśnej” w Sopocie
jako support przed ZZ Top. Rok 1997 pełen był koncertów; muzycy zagrali
również w studiu Telewizji Polskiej w Katowicach. We wrześniu ukazała
się seria wznowień albumów grupy. Kolejny album z nowym wokalistą to
Pod wiatr (1997).
14 sierpnia 1998 roku zespół wystąpił w Chorzowie jak support przed
gwiazdą - The Rolling Stones. Kolejne wydawnictwa to dwie płyty z
koncertu Dżemu w Operze - kolejno w 1998 oraz 1999 Dżem w operze cz. 1
i 2. Jeszcze w 1999 roku koncert zostaje wydany na kasecie VHS (obecnie
niedostępny).
Premiera kolejnej płyty studyjnej, ostatniej z Jackiem Dewódzkim,
przypada na rok 2000 i nosi tytuł Być albo mieć (2000). Czerwiec 2000
to okres, w którym zostaje wydana pierwsza ścieżka dźwiękowa Dżemu do
filmu Jacka Bromskiego To ja, złodziej (2000, ścieżka dźwiękowa) o tym
samym tytule. 23 czerwca Dżem wystąpił na Festiwalu w Opolu, gdzie
uczcił dwudziestolecie działalności.
Lata 2001-teraz (Okres z Maciejem Balcarem)
Po czterech latach wychodzi kolejny album studyjny z nowym wokalistą,
którym został Maciej Balcar. Płyta nosi tytuł 2004 (2004). Z płyty
pochodzi przebój „Do kołyski”. Rok 2004 to również rok, w którym
zostaje wydany Przystanek Woodstock 2003 (2004), pierwsze koncertowe
DVD grupy, oraz kompilacja największych przebojów Dżemu - Złoty Paw
(2004).
W roku 2005 zostaje wydany zapis Przystanek Woodstock 2004 (2005)
również na płycie DVD. W tym samym roku do kin wchodzi film fabularny
opowiadający o grupie, a głównie o Ryśku Riedlu, w reżyserii Jana
Kidawy-Błońskiego, zatytułowany „Skazany na Bluesa”; rok później film
zostaje wydany na płycie DVD. W 2005 roku zostaje również wydana
ścieżka dźwiękowa do filmu, razem z promocyjną płytą DVD z fragmentami
filmu z muzyką grupy.
27 stycznia 2005 zespół miał wypadek samochodowy na autostradzie A4. W
wypadku zginął Paweł Berger. Zespół zawiesił działalność na kilka
miesięcy, w trakcie których trwała rekonwalescencja basisty Benedykta
Otręby. 27 kwietnia 2005 oficjalnie zaprezentowano nowego klawiszowca,
którym został Janusz Borzucki. 2 maja 2005 r. Dżem wznowił działalność
koncertem w Stalowej Woli.
Z okazji osiągnięcia statusu złotej płyty zarówno przez Przystanek
Woodstock 2003 (2004) jak i Przystanek Woodstock 2004 (2005), wydano
kolekcjonerskie wydawnictwo dwóch DVD Przystanek Woodstock 2003 i 2004
(2006). Dokładnie w pierwszą rocznice śmierci Pawła Bergera 27 stycznia
2006 zespół daje koncert "Pamięci Pawła Bergera", na który zostaje
zaproszonych wielu gości-klawiszowców m.in. Józef Skrzek oraz były
wokalista Jacek Dewódzki i syn Ryśka, Sebastian Riedel.

Rok po koncercie zostaje wydana podwójna płyta koncertowa Pamięci Pawła
Bergera (2007). W 2007 roku zostały wydane również składanki
największych przebojów zespołu z cyklu „Gwiazdy polskiej muzyki lat
80.” grupie poświęcono aż dwa wydawnictwa: Gwiazdy polskiej muzyki lat
80. oraz Gwiazdy polskiej muzyki lat 80. - vol. 2. Jeszcze w 2007 roku
zespół uczestniczy w koncercie „Breakout Festival 2007” poświęconemu
twórczości zespołu Breakout i Tadeuszowi Nalepie.


Vanilla Fudge
Vanilla Fudge – zespół psychodeliczny założony na wschodnim wybrzeżu
USA w 1965, początkowo pod nazwą the Electric Pigeons, potem The
Pigeons przez organistę Marka Steina, basistę Tima Bogerta oraz
perkusistę Joeya Brennana. Do grupy dołączył również gitarzysta Vince
Martell, natomiast Brennana zastąpił Carmine Appice. Ich twórczość
wywarła wielki wpływ na kolejne formacje w rodzaju Yes, Deep Purple,
Led Zeppelin, Budgie czy Uriah Heep.
Grupa zasłynęła z perfekcyjnych coverów krótkich przebojów popowych
(np. The Beatles) i klasycznych kompozycji (Für Elise & Moonlight
Sonata Beethovena) w hipisowsko-psychodelicznym brzmieniu. Jej muzyka
oparta była na "dialogu" między hałaśliwą grą gitary i perkusji a
monotonnymi organami. Utwory Vanilla Fudge charakteryzowała zawiła
kompozycja, ostre riffy zapowiadające hard rocka oraz tło wzbogacone
melorecytacjami. Uznaje się, że płytą Vanilla Fudge z 1967 r.
dokonali przełomu w muzyce. Aranżacja kompozycji, charakterystyczne
spowolnienia tempa, wzajemne uzupełnianie się przez artystów, sprawiły,
iż grupa zapisała się złotymi zgłoskami w historii rocka. Kolejna płyta
– The Beats Goes On, była próbą zaprezentowania w pigułce
dotychczasowych zdobyczy muzyki. Okazała się jednak za ambitna.
Następne albumy (Renaissance, Near the Beginning, Rock & Roll) nie
zdołały powtórzyć sukcesu płyty debiutanckiej, niemniej uważa się je za
preludium epoki hard rocka i heavy metalu. W 1970, po nagraniu Rock
& Roll, grupa została rozwiązana.
Vanilla Fudge rozpropagowali organy Hammonda, jako nieodzowny element
instrumentarium rockowego zespołu muzycznego. Zapoczątkowali erę
ciężkiego, zgrzytliwego riffu gitarowego oraz odkryli nieznane dotąd
możliwości gitary basowej. W 1982 wydano składankę "The Very Best of",
a dwa lata później nieudanie reaktywowano zespół, czego efektem była
płyta Mystery. Dziś muzycy grupy koncertują po całym świecie z Billem
Pascalim zastępującym Marka Steina. Największe przeboje grupy to: You
Keep Me Hangin' on, Season of the Witch czy Where is My Mind.




Jack BRUCE
JACK BRUCE. Kompozytor, piosenkarz, multiinstrumentalista, Legenda.
Zwany jako jeden z najmocniejszych wokalistów i najlepszych basistów
swych czasów. Jego zdolności improwizacyjne i całkowicie unikalne
kompozycje oraz występy na zawsze zmieniły muzykę elektryczną. Jego
pionierska, całotonowa gra na basowej gitarze elektrycznej
zrewolucjonizowała sposób, w jaki dotychczas był używany instrument i
wpłynęła na niezliczoną rzeszę basistów, wliczając Stinga i Jaco
Pastorius’a. Jego praca z zespołami Cream oraz Tony Williams Lifetime,
jak i jego solowy materiał, otworzyły drzwi stłumionej energii, nowemu
podejściu do sztuki dźwięku, łamiąc bariery tradycji i kreując rodzaj
muzyki, jaki jeszcze nie był słyszany.
W pierwszych latach swej kariery podróżował do Włoch, potem do Wielkiej
Brytanii grając na podwójnym basie w zespołach tanecznych i grupach
jazzowych. Do swojego pierwszego zespołu dołączył w roku 1962 w
Londynie. Był to Alexis Korner’s Blues Inc., którego perkusistą był
Charlie Watts (późniejszy członek Rolling Stones). Po kilku latach Jack
Bruce dołączył do John Mayall’s Blues Breakers, gdzie poznał Erica
Claptona. Wkrótce powstał Cream w składzie: Jack Bruce, Eric Clapton i
Ginger Baker. W ciągu zaledwie dwóch lat Cream sprzedało
35 000 000 albumów i zostało nagrodzone platynową płytą dla
Wheels of Fire. Jack Bruce napisał i zaśpiewał większość piosenek,
wliczając: „I Feel Free”, „White Room”, „Politician”, „Sunshine Of Your
Love”.
Po rozpadzie Cream w 1968 roku, Jack Bruce zaczął nagrywać solowe
kawałki. Jego utwory łączyły w sobie jazz i rock, ukazując jego
unikalny styl i wpływając na innych. Wkrótce dołączył do Tony’s
Lifetime. W 1991 roku wystąpił w Wiedniu razem z Michaelem Mantlerem i
Mike’m Gibbs’em przy akompaniamencie Orkiestry Symfonicznej. W 1992
roku wystąpił razem z Bobem Dylanem, Keithem Richardsem, Stevem
Cropperem na Festiwalu Gitary w Sewilli. W kolejnych latach występował
razem z Gary Moorem, Maggie Reilly, Dickiem Heckstall-Smithem. W
późnych latach 90’tych Jack grał wraz z Ringo Starr’s All Star Band i
innymi znakomitymi muzykami.
Rok 2005 był wyjątkowy, gdyż Jack Bruce reaktywował dawny zespół Cream
wraz z Erickiem Claptonem i Gingerem Bakerem. W maju przez 4 noce
zespół grał w Londyńskim Royal Albert Hall, gdzie nagrał i wydał pliki
audio i video. W październiku grupa zagrała trzy koncerty w Madison
Square Garden w Nowym Yorku. W tym samym czasie Jack Bruce został
nagrodzony, jako najlepszy basista wszechczasów. W roku 2006 w Los
Angeles artysta odebrał nagrodę Grammy




Źródło: Materiały promocyjne organizatora


Ceny biletów:

- 130 zł - w przedsprzedaży
- 150 zł - w dniu imprezy