L’Olimpiade – G. B. Pergolesi - Kraków - Bilety

Giovanni Battista Pergolesi to autor dziś odkrywany, zwłaszcza w związku z ogłoszeniem w 2010 r. 300-lecia urodzin kompozytora. W muzyce znany jest właściwie jako autor jednej opery: La serva padrona, jakkolwiek napisał wiele innych oper, a także szereg sonat instrumentalnych, mszy, oratoriów, motetów, kantat i arii. Z innych oper Pergolesego wymienić trzeba przede wszystkim Adriano in Siria i L'Olimpiade. Dzieła jego tak bardzo przypadły do gustu współczesnym, że po śmierci kompozytora (był bardzo słabego zdrowia i zmarł w wieku lat 26) nie tylko wyszukiwano jego utwory (co w tych czasach należało do rzadkości), ale i replagiowano je, tzn. podsta¬wiano własne utwory jako Pergolesiego, dla uzyskania powodzenia scenicznego wyko¬nania. Pergolesi był talentem niebywałym, kompozytorem obdarzonym absolutną pewnością w charakteryzowaniu postaci i akcji oraz wielką inwencją melodyczną, której znakomitym przykładem jest również jego kompozycja kościelna Stabat Mater na sopran, alt, smyczki i organy. Był twórcą tzw. śpiewnego allegro (przypisywanego J. Ch. Bachowi). Zmarł w klasztorze koło Neapolu, nie mając pojęcia o tym, że dzieła jego będą przynosiły teatrom takie sukcesy i że po 16 latach stanie się argumentem w walce o prymat opery buffa (buffoniści kontra antybuffoniści).

Opera L'Olimpiade zostanie przygotowana przez Ottavia Dantonego i skupiony wokół niego genialny zespół instrumentalistów Accademia Bizantina na 300-lecie urodzin Pergolesiego dla Fondazione Pergolesi Spontini i festiwalem Pergolesiego w Jesi (Włochy). Rekonstrukcja opery została zarejestrowana przez Andreę Marcona w 2001 r., a także zagrana przez Ottavia Dantonego na festiwalu w Beaune w 2003 r. Prace nad pełną rekonstrukcją dzieła jednak trwają do dziś.

Polska premiera zapomnianego przez wieki dzieła odbędzie się podczas styczniowej inauguracji cyklu Opera Rara w 2011 r. w wersji koncertowej. Za wyjątkiem pojedynczych słynnych arii, np. "Tu me da me dividi" i "Mentre dormi amor fomenti" z L'Olimpiade, dzieło to nie było wykonywane w Polsce w całości, nie było tłumaczeń libretta, ani inscenizacji. Tymczasem w swoich czasach dzieło to było na tyle słynne, że arię Megacla z II aktu opery cytuje Jan Jakub Rousseau jako idealny przykład arii klasycznej, o dziele rozpisują się także słynni podróżnicy muzyczni. Opera imponuje niezwykła świeżością promiennej spontanicznej inwencji i mistrzowskim wiązaniem słowa z muzyką.